မနေ့ညသန်းခေါင်ယံမှာ လေတွေမိုးတွေကြီးတော့ ကျွန်မကြောက်လိုက်တာ။
ဘေးနားကအိပ်ပျော်နေတဲ့ သမီးလေးကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်မ မကြောက်တော့ဘူး။
မိုးခြိမ်းသံတွေကြားမှာ တစ်ချက်တစ်ချက်တုန်သွားတဲ့ သူမလေးရင်ဘတ်ပေါ်ကို ကျွန်မလက်တင်ထားပေးလိုက်တယ်။
အမေလက်ကိုအားရပါးရဖက်တွယ်ပြီး ကျွန်မနားတိုးကပ်လာတယ်။
သူမ မနိုးလာပဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ဆဲပဲ။
အမေရှိတာပဲဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ကျွန်မလက်ကို သူမဖက်တွယ်တဲ့အထိအတွေ့ထဲမှာ သူမလုံခြုံသွားတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကိုရတယ်။
ကျွန်မက ဘယ်တုန်းက လူသားလေးတစ်ယောက်အတွက် Hero တစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့ပါလိမ့် သတိမထားမိဘူး။
သူမလေးရဲ့ ကျွန်မအပေါ် အားကိုးမှု ယုံကြည်မှု ကျွန်မဘေးမှာရှိတာပဲဆိုတဲ့ စိတ်ချလုံခြုံမှုလေးတွေကို ကျွန်မ ကြိုက်လိုက်တာ။
ကျွန်မ သိပ်မက်မောတာပဲ။
မနေ့ညက လေတွေ မိုးတွေကြီးပေမဲ့ လူသေးသေးလေးကြောင့် ကျွန်မ မကြောက်မိတော့ဘူး။
ရှေ့ဆက်ပြီးလည်း ကျွန်မကြောက်တဲ့အရာတွေလည်း သိပ်ရှိတော့မယ် မထင်ဘူး။
တစ်ခုပြီး တစ်ခု သူမအတွက်နဲ့ ကျွန်မ သိပ်ကိုရဲရင့်သွားတော့မှာ။
ဘယ်သူကထင်မှာလဲ?
အဲဒီ့လက်သေးသေးလေးတွေကပဲ ကျွန်မတို့ကို အားအင်တွေကြီးမားလာစေတယ်ဆိုတာ။
မေဂျူး
14.11.19 (ကြာသာပတေး)
သမီးလေး ၄နှစ် ၄လ ၁၂ရက်
